حجمهای کیوبیک با سقفهای شناور و نورپردازی خطی، فضای داخلی را به سمت طبیعت و آسمان باز کرده و مرز بین ساخته و طبیعی را به صورت هنرمندانه نفی میکند. استفاده از شیشهٔ بزرگ و پنلهای چوبی عمودی، نه تنها نور را مدیریت میکند، بلکه بازتاب منظره را به عنوان یک لایهٔ معماری در نمای ساختمان به کار میبرد. طراحی فضای باغ و مسیر ورودی، حرکت را به یک تجربهٔ حسی تبدیل کرده و ساختمان را نه به عنوان یک جسم، بلکه به عنوان یک فضای زنده و دعوتکننده به وجود میآورد.