حجم‌های شناور و پوشش‌های تیره، با ایجاد فضاهای پر و خالی، نه تنها عمق بصری ایجاد کرده‌اند، بلکه رابطه‌ای دینامیک بین داخل، خارج و آسمان برقرار نموده‌اند. ترکیب جسورانهٔ سنگ، چوب و شیشه، با تأکید بر خطوط افقی و نورپردازی مخفی، یک زبان بصری لوکس و همزمان گرم به وجود آورده است. استخر و پایه های چوبی به عنوان امتداد طبیعی فضاهای زندگی، مرزهای سنتی را نفی کرده و یک تجربهٔ حسی-فضایی یکپارچه را رقم زده‌اند. طراحی با توجه به منظره و جهت‌گیری، نور روز را به عنوان یکی از مصالح معماری به کار گرفته و فضای خارجی را به یک صحنهٔ زنده و تغییرپذیر تبدیل کرده است.